Φιλήμων

___

("διαφωνία" επί του όρου νεκρόφιλος)

... ξέρεις ποιός πραγματικός νεκρόφιλος είναι, 

πραγματικός φίλος,

αυτός που εκεί που κείτεσαι ξαπλωμένος νεκρός, 

έρχεται σου κάνει μια χειραψία, 

σε ρωτάει "τι κάνεις, καλά είσαι;" 

και περιμένει να του απαντήσεις.

Έχει ένα γνήσιο ενδιαφέρον για το αν είσαι καλά. 

Δεν φεύγει. Περιμένει να του απαντήσεις. 

Αυτός είναι πραγματικός φίλος του νεκρού .. 

όχι ο άλλος, εκείνος που το σώμα θα 'ρθει να βεβηλώσει,
ο νεκροβιαστής

στο ορμ

___

Τα λουλούδια χρωματίζουν την άνοιξη
σιωπώντας το χειμώνα
Καλοκαιρινή ζέστη
σε νιώθω
Πόσο όμορφη δείχνεις το χειμώνα
Ένα σύνολο εκρήξεων
Μου είπες πριν από λίγο
χρειάζεται νερό
το προσφέρεις τώρα
Νιώθω ένα μικρό κάψιμο στα ούλα
και η ατμόσφαιρα μυρίζει σμάλτο
Είσαι όμορφη το χειμώνα
Όμορφη, μα σκοτώνεις
Και τα χρώματα στον ουρανό, το ηλιοβασίλεμα,
είναι όμορφα
είναι δηλητήριο
Ό,τι μας εντυπωσιάζει
Εξ ελισσόμαστε
Κάποτε το δηλητήριο δε θα επιδρά
Ίσως τότε μάθουμε
άλλες
απόρροιες καύσης
για δηλητήριο
Ίσως οι βουνοκορφές γίνουν πεδιάδες και η γη μια λεία σφαίρα.
Ίσως
Σίγουρο δεδομένο
Η πλαστική σακούλα που είδα να ίπταται πριν από λίγο ...
Θα συνεχίσει, κι, ίσως όταν η γη γίνει λεία να τσουλάει πάνω της ...
Δεν είναι τέλειο;!
Μια σακούλα που ίπταται ...
Το άγγιγμα της.
Η μόλυνση .
Το ρομάντζο
μη ώριμης κοινωνικά βιομηχανίας
ανθρώπινης παράληψης
και φύσης

'Ατη

___

έδρασε, πριν εκστασιαστεί
πέταξε προς το φως
προς το σκοτάδι πέταξε
κι επέστρεψε σε σημείο θαλπωρής
όσα είχε αφήσει, κράτησε
βρεγμένη, με τα υγρά της γέννας της
μικρή, παραβάτης υπόσχεσης
τελευταίας διαλογής, ευκαιρία
κατοίκισε στο άπειρο, δευτερόλεπτα ωδής
ορδής νηνεμία
για τη ζωή της, της ευχήθηκαν
έστρεψαν το στόμιο του όπλου
που εκείνη κράτησε
προς τον ήλιο, τον Θεό της
προς εκείνον που το βλήμα δε θα φθάσει

Σελήνη

 ___

... σε τόπο χλοερό, ο 'Ις και ο 'Αβ ζούσαν. Στο τόπο εκείνον ζούσαν κι άλλοι. Μα για την Ιστορία μας αυτή, οι δύο πλεω γνώριμοι σε μας, εκπρόσωποι κυρίαρχων ρευμάτων, θα σταθούν.
Την φύση με τα δώρα της ο 'Ις την αγαπούσε. Την ζωή του απολάμβανε, ευτυχισμένος όντας ζούσε.
Ο 'Αβ από μικρός αλλεργικός στη γύρη, ονειρευόταν έναν τσιμεντένιο θησαυρό. Την χλοερή της φύσης πεδιάδα, έλεγε, όταν θα γίνει μεγάλος και τρανός θα την κάμει κτήριο ψιλό, να χωρούν πολλοί σε αυτό, δουλειές να βρίσκουν θα 'χουν ... 

Ο 'Αβ συνεχώς προσπαθούσε. Ο 'Ις συνεχώς απολάμβανε. Ο 'Αβ συνεχώς προσπαθούσε. Ο 'Ις συνεχώς απολάμβανε. Ο 'Αβ προσπαθούσε. Ο 'Ις απολάμβανε. Ο 'Αβ προσπαθούσε. Ο 'Ις απολάμβανε. Ο 'Αβ προσπαθούσε. Ο 'Αβ προσπαθούσε. Ο 'Αβ προσπαθούσε. Ο 'Ις απολάμβανε. Απολάμβανε ο 'Ις. Μέχρι που ο 'Αβ τα κατάφερε. 

Ο 'Ις ποτέ δε νόμισε, όχι δεν σκέφτηκε καν, πως ο 'Αβ υπήρχε, όχι ο 'Αβ, οι σκέψεις του, οι ιδέες του, τα όνειρα του. Απολάμβανε, πιστεύοντας στο "για όλη σου τη ζωή" της φύσης. Του άρεσαν όσα έτσι όπως ήταν ήταν. Απροετοίμαστος απέτυχε. Αναγκάστηκε να φύγει ή έμεινε και πέθανε λυπημένος, που όλα όσα απλόχερα του προσφέρονταν έχασε. 

Ο 'Αβ τα κατάφερε, ποτέ δεν είπε είμαι ευτυχισμένος.

Οι άνθρωποι φοβόμαστε να νομίσουμε την ικανοποίηση. την πλήρη ικανοποίηση. Πήραμε το μάθημα μας. Κι έτσι όλο θέλουμε...

Ιο

___

" Έλεγε θα φύγουμε, πέρα μακριά θα πάμε
τίποτα εδώ, για μας δεν στέκει
Έλεγε θα δούμε θάλασσα από ψηλά, σε βουνά θα ανέβουμε, τα δάση είν' το σπίτι μας και τα νερά το εξοχικό μας
Έλεγε τον καθρέφτη μου πως ζήλευε, τις ώρες που αντί γι' αυτόν εκείνος με κοιτούσε
Εκεί που θα πάμε έλεγε, να δημιουργήσουμε θα μπορούμε
Η δική μας κοινωνία δεν θα βλάπτει πια, να υπάρχει θα μπορεί έλεγε
Έλεγε θα πάψουμε να παρασιτούμε, έλεγε δεν θα προκαλεί φθορά στη φύση η ύπαρξη μας
Θα μας θέλουν έλεγε, θα βρούμε έλεγε, κι εμείς το κομμάτι αυτό της γης που για μας θα είναι. Έτσι έλεγε. Πρίν εξασθενήσει. Ήξερε πώς να φύγουμε δεν μπορούμε. Ήξερε πως, ο αέρας εδώ μας έφερε. Ήξερε, πως απλά ένα στέλεχος είναι ο ίδιος, μιας επιδημίας.
Αντιγραφή, ήξερε, μεταγραφή, κι ίσως καμία φορά μετάφραση, ότι κατάλαβαν για μας όταν μας γνώρισαν. Κι ύστερα θάνατο. Τόσο δα μικρά ήξερε πως ήμασταν. Τόσο δα..
Κι όμως να φύγουμε, ποτέ μονάχοι μας δεν καταφέραμε. Όλοι μαζί, εμείς οι υπάρξεις αυτού του κόσμου να υπάρχουμε, δεν μπορούμε.
Κι εγώ αδυνατώ, λυπάμαι που να φύγω δεν μπορώ. Άλλο το σώμα ετούτο να ξεγελάσω δεν μπορώ. Ίσως αν είχα νοημοσύνη... Ίσως... να φύγω θα μπορούσα. "

Τούτο είδα στ όνειρο, το βράδυ, να λέει και να κλαίει ένα μοναχό του κύτταρο.

Βάτον

___

Αν ξέρατε πόσα χρόνια επιθυμούσα σε αυτό το σημείο να φθάσω, δε θα μου δίνατε το λόγο... Η ψυχή μου έχει διατηρήσει όλες τις σημειώσεις που κρατούσα από την πρώτη μέρα της σιωπής.
Η αναίρεση των συναισθημάτων μου, ένα από τα πιο δύσκολα και τρομακτικά έργα μου, βεβήλωσε ξενδιάντροπα το σώμα του μυαλού μου κι αυτό είχε σαν αποτέλεσμα μια κυνική προς εσάς συμπεριφορά . Έπρεπε γιατί επιβαλλόταν από τις περιστάσεις. Τις κοινωνικές περιστάσεις. Μιλάτε για αγάπη, λέτε "σε νιώθω", τρέχετε να προλάβετε ότι ήδη έχει συμβεί ... κι ύστερα πιέζετε τον εαυτό σας να κατηγορήσει τις αδυναμίες σας για να βρείτε επιτέλους τη δύναμη που ζητάτε. Ανήκετε σε ένα είδος που μάχεται για να επιβιώσει. Θεωρείτε μαγιά ότι δεν απαιτεί αγώνα για να κερδίσει. Ξεχνάτε το πόσο εύκολα μια εξαγορά υφίσταται, κι αυτό με κάνει να υποτιμώ τη νοημοσύνη και να χαρίζω ελπίδες σε κείνους που μεθόδους ελέγχου αναζητούν.
Νιώθω το τέρας, ίσως, να είμαι για τους ρομαντικούς εγώ το τέρας όταν μιλώ. Η σιωπή  επιθυμεί, επιθυμεί, θέλει να επανέλθει ... θα ...θα ... θα ... αργότερα

Μυρέτα

____

Προσπαθούσαν να την καταλάβουν,
φτερά
απόρρητο φρούριο εκείνη
δίχως να 'χει τις ίδιες έγνοιες, αναζητούσε λέξεις συγκεκριμένης μήτρας, λέξεις διφορούμενες, με μύρα καλλωπισμένες
Για να μπορέσει κι αυτή να πει "καταλαβαίνω",
Όταν δεν τα κατάφερνε,
ψυχωτικά ακολουθούσε με το βλέμμα τις κινήσεις,
φυγάδευε σκέψεις,
έσβηνε τον ήχο από τα αυτιά της,
έτρωγε τις κραυγές της
Ήταν περιζήτητη, όπως ήθελαν
γιατί είχε το χρώμα που αγαπούσαν
[...]

13/11/2018, Αθήνα