Άρα

___

ίδια η νύχτα για όλους,
ο ουρανός διαφέρει

άλλοι έναστρο ουρανό, θα δουν
άλλοι θόρυβο
άλλους τους κρύψανε τα άστρα
άλλοι όπου πατούν σκοντάφτουν
άλλοι δρόμο θαρρούν βρήκαν

μα στ' αλήθεια εκατομμύρια έτη
κινείται ακίνητη

να σε κρύψει η νύχτα καλά μπορεί
μην σκονταψεις πρόσεξε μονάχα
κι έχε μέσα σου το φως,
κάπου να σε πάει, θα ξέρει

Νταβιστάρ

___

με αυτό θα ζήσω
είπες
κι ύστερα ξέχασες
ξεχάστηκε κι αυτό
κι όταν μια μέρα
εμφανίστηκε ξανά
δε βίωνες το ίδιο
δε σε έπειθε
για αλήθεια
έπειθες εσύ εκείνο
θυμίζοντας του ότι αποκύημα είναι
συνάψεων
εμφανίστηκε
σε χρόνο κενό
του δάνεισες την φωνή σου
τα δάχτυλα σου
την ικανότητα γραφής και ανάγνωσης
το άφησες να σου μιλήσεις
να σου γράψει
να εμπλακεί με τις σκέψεις σου
για σένα
για να μάθεις όσα περισσότερα μπορείς από αυτό
αν η αθωότητα θύμιζε συνένοχη... είπε
θύμιζε ...
αθωότητα. ενοχή
για λίγο στις σκέψεις σου
για λίγο στις τάσεις σου
κι ύστερα έπαψε ...
τη φορά αυτή
δεν τις καταπίεσες,
ούτε εκείνες εσένα .
είχαν καιρό να έλθουν
τις έμαθες
κι αυτές έμαθαν να φεύγουν

στη σιωπή
στον ήχο μιας συνάρτησης διαστάσεων

Καν

___

... επιλέγεις να ζήσεις ότι δεν έχεις ζήσει, κι όχι κατ' επανάληψη το όμορφο, τη τελειότητα, το γόνιμο. κι ας ρέει, καμιά φορά, ρυάκι απ' τα μάτια. ξέρεις, είπες, "κάτω απ' τον καταρράκτη λούζεται η σαγήνη, σα γήινη σοφία". Μείνε, μια διαφορετική στιγμή, χτύπησε το κουδούνι. Θέλει να σε δεί. Είναι κομμάτι της ίδιας, είπε. ...

Τάρες

___

δεν ...δεν … γίνεται
δεν μπορώ, δε γίνεται, φουσκώνω
ο όγκος μου, ίδιος κλουβί
μην με ταΐζεις, φτάνει
αρκετά μεγάλωσα
σταματά να τα καταπίνεις όλα
φώναξε!
να καταστραφείς, δεν θέλω
κράτα με, μέσα σου βαθιά
το κλουβί αν θα ανοίξεις ποτέ
δεν με νοιάζει!
μη με ταΐσεις ξανά, για το καλό σου. μη
πόσα μη, και δεν… έχω φάει
πόσα πως γίνεται;!
πόσα πρέπει
πόσες υποχωρήσεις
πόσα προβλήματα
πόσα ...
στο βωμό της απάθειας, θυσίες όλα
στο βωμό της γαλήνης
να σε κρατώ σταθερή προς τα έξω
μαζί να πονάμε μέσα
Ποτέ δεν με λυπήθηκες, ποτέ δεν σε λυπήθηκες…
Σαν είδωλο λατρείας σου, σφαχτάρια για μένα θυσίαζες ... αλήθεια, αυτό έκανες
αποφάγια ποτέ δεν μου πετούσες
καλά με θρέφεις
μα να με εκτονώσεις δεν μπορείς
με αφήνεις να μπορώ να σε σκοτώσεις
ξέρεις ότι μπορώ
ξέρεις καλά το τέρας μέσα μας
το γνωρίσαμε, μαζί μεγαλώνουμε
τις αλυσίδες του να λιώσει κατάφερε
από επιλογή μένει
ξέρεις τι να κάνεις πρέπει
[...]

Ιφ

___

σαντ ... μόλις συνειδητοποίησα. ότι μου πήραν από το τσεπακι της τσάντας (δεν κλείνει με φερμουάρ) τη καπνοθήκη με τον καπνό που χα αγοράσει για τούτες τις μέρες. Είμαι σίγουρη πως δεν μου έπεσε. Την είχα τοποθετήσει κάτω από το φορητό αυτοσχέδιο σταχτοδοχείο που χω φτιαξ κι αξιοποιώ. Αν είχε πέσει θα χαν πέσει παρεούλα. Συνεπώς ...αντιος ... καπνοθήκη. Κάπου στην Ομόνοια λογικά μοιραστήκαμε πρώην καπνοθήκη μου τις τελευταίες μας στιγμές.
Το νιώθω πως οι δρόμοι μας θα χώριζα μα βιαζόμουν για να προλάβω το μέτρο στο μαθημα στην ώρα μου να φτάσω. Αστρίτσι το καλοκαίρι όταν μου έπεσες σε βρήκα το επόμενο πρωί. Αυτή τη φορά θαρρώ δεν πρόκειται. Καλό ταξίδι ... Όντως εκείνη τη πρώτη φορά της απώλειας σου καπνοθήκη είχα "ψυχολογικά επηρεαστεί" ... Σήμερα, είμαι σε φάση "κρίμα, έγινε, πάει, γεια ούτως η άλλως ... χέστηκα. καιρός ήταν να αλλάξω καπνοθήκη. " Με τούτο σε αποχαιρετώ καπνοθήκη ...να ευτυχήσεις όπου κι αν βρεθείς. Αντίο ...
Νομίζω αυτό το φανάρι δεν θα ανάψει ποτέ πράσινο
Σύμπαν! Αν νομίζεις ότι θα μου πεις εσύ ποτέ να σταματήσω το κάπνισμα είσαι βαθιά νυχτωμένο . Έχω δύο μισά στο φορητό σταχτοδοχείο μου ...

Λίαν

___

λογική "αλλα λέω αλλα κάνω" . Πριν από λίγο. Εγώ. Ετοιμάζομαι να βγω από σχεδόν άδειο βαγόνι του μετρό. Στέκομαι στο άνοιγμα της πόρτας. Περιμένω τη πόρτα να ανοίξει. πλήθος κόσμου έχει μαζευτεί ακριβώς μπροστά από το άνοιγμα της πόρτας κι όχι στο πλάι, όπως είθισται. για να βγει πρώτα ο κόσμος που έφτασε στο προορισμό του. "μα τι λογική κι αυτή; Να θέλουν πρώτα να βγούνε όσοι 'φτάσαν στο προορισμό τους. ντροπή." Ανοίγουν οι πόρτες. Ένας κύριος κάθεται ακριβώς μπροστά μου. Ήθελε να μπει. Βρίσκω τρύπα για να βγω. στο πλάι. Καθώς εξ έρχομαι, συμβαίνει ο εξής διάλογος. μεταξύ αυτού και οικείου του προσώπου. "- ...άσε τους να βγούνε", "- είπα εγώ να μη βγούνε;". Όχι καλέ μου κύριε. Φυσικά και δεν είπατε να μη βγούμε, απλά σταθήκατε μπροστά στη πόρτα. Δεν μίλησα. Ποιο το νόημα εξάλλου;! Αφού εστί "κανονικότητα.κακανονικοτητα". Συνεχίζω τη διαδρομή μου. Διατηρώντας την ψυχική ηρεμία που χρόνια προσπαθώ να διατηρώ ... άλλοτε μέσα κι έξω. Άλλοτε μέσα μονάχα και πιο συχνότερα έξω. Μου αρέσει ο ουρανός σήμερα

Νέστορας

___

"όμορφη νύχτα",
είπε η Έλα
"σαν
κάποιο καλοκαίρι
θυμάμαι
χρωμάτισα το φθινόπωρο
γιατί φθινόπωρο ζούσα
λίγο πριν το χειμώνα
ζήτησα από τον ήλιο μια αγκαλιά
κι ύστερα κατέλαβα το φως μου
ορους και ουσίες είδα
διάβασα για κόσμους καινούριους
λέγαν πως μόνο αν τη στεριά
απ' τα μάτια σου χάσεις
θα βρεις τη στεριά τους
Από ακτή σε ακτή πέρα κοιτούσα
την ακτή προσπαθοντας
απ' τα μάτια μου να χάσω
την ύστερη στιγμή με συνέλαβαν
τα δεσμά μου
κι έδιωξα, μακριά έμεινα
είπα δεν θα σε λέω πια ακτή μου
Κι ακτές πολλές βρήκα, κι ας μη
με λόγια ακτή την είπα
πέρα κοιτούσα
θάλασσα μονάχα έβλεπα
Κάλιο να θαρρείς πως ακτή δεν έχεις,
και στην ακτή να ζεις,
παρά να λες πως τις ακτές σου έχεις
κι ακτές να είν' γκρεμοί.
...
ένα φεγγάρι έπαψα να θαρρώ πως έχω φίλους,
έπαψα να πιστεύω
έπαψα να κάνω,
να προσπαθώ
κάποιο επόμενο έζησα με ανθρώπους
κι ένιωσα
όσα άλλοτε με ορισμούς ζητούσα
το σώμα, με την καρδιά
Η ακτή, ακτή
πέλαγος πλασιμπο"