Λούλα

___

Όμορφο φαντάζει,
σαν κοινό,
σαν όλους τους άλλους
να σε θαρρουν
Όμοιο κοινό ίδιο
Σαν κι οτι ήδη μπορεί να είναι κάποιος
Δε φοβάσαι, τύψεις δε νιώθεις, δε λυπάσαι, δε διακατεχεσαι απο συναισθηματικούς ενδοιασμούς, δεν φυλακιζεσαι
Ό,τι ξεκίνησες τυχαία μπορείς και να το λήξεις, δίχως να σκεφτείς
'κείνο που το ονόμασαν αποτέλεσμα
'κεινο που το ονόμασαν συνέπεια
γιατί ίδιος σαν όλους τους άλλους καθώς εισαι, ήταν αναμενόμενη αυτή σου η δράση, η κίνηση, η συμπεριφορά
Μπορούν να σε προβλέψουν τα συμφραζόμενα
Και να σε νοθεψουν τα ωφέλει και τα συμφέροντα
Πόσο όμορφο ειναι να μπορείς να νιωσεις ελεύθερος
Το μοναδικά διαφορετικό αδυνατούν να βρούν,
κι αυτο για σένα,
κέρδος μεγάλο
Ένας ακόμη, κάτι που ξέραμε!
Υπέροχα! Έξοχα! Θαυμάσια!
Είσαι ελεύθερος πιά
Κι εκείνοι ίδιοι σαν τους not όλους τους άλλους, δεσμιοι, με το όχι σαν όλους τους άλλους, ικανοί να δουν το πόσο κοινός είσαι. Ίδιος σαν όλους τους αλλους έτοιμος να τους βλάψεις .
Ξέρεις, ούτως ή άλλως στο τέλος "μαλάκα" θα σε πουν, γιατί να ενδοιασμοί να θίγουν τα δικά σου ωφέλει.
Κάποτε ειχα γνωρίσει κάποιον που όλους ύστερα απο οσα ζούσε μαζι τους, "μαλακες" κι εκμεταλλευτές τους "έβγαζε". Προσπαθοντας να ενισχύσει τη δική του αξία, κι επειδή δε δρουσαν κυρίως για την ικανοποίηση των δικών του επιθυμιών, επειδή ήταν αυτο που ειναι ο κάθε άνθρωπος. Πιστεύω πως κι εμένα πλέων μαλακά θα με χει . Μα αλήθεια τρανη ειναι το οτι εξ αρχής το γνώριζα. Μελετουσα
Κοινός, ίδιος, προβλεπόμενος και πάντα αρνητικά προδιατεθημενος. ανάμεσα σε τυφλούς. να μπορείς. Κι εκείνοι σαν κοινοί για άλλους, παλι να μπορούν.
Ολοι ίδιοι, τυφλοί, ικανοί για όλα
Μη σε ενοχλεί
Το απαγορεύουν τα εγωπροσωπικά "κορέκτ"!

6/2018, Αθήνα 

Σεβάστιαν

---

."εγώ ήμουν",είπε, " περπατούσα μια ξένη μέρα, και μια ξένη νύχτα, σε ένα ξένο ξέφωτο. τίποτα το γνώριμο δεν υπήρχε τριγύρω. μονάχα η βροχή κάτι μου θύμιζε. Δεν κρατούσα ομπρέλα και τα παπούτσια μου με τρύπια καμένη σόλα ως συνήθως. Αναρωτιέμαι αν εκείνο το εικοσιτετράωρο η βροχή ήταν αδύναμη ή εγώ δυνατός... Θυμάμαι, έψαχνα να βρω ένα κομμάτι μου. Κάτι που χα ξεχάσει σε αυτόν τον ξένο τόπο, κάποτε. τότε. όταν όλα όσα ξένα μου ήταν πια μου ήταν γνώριμα. Νόμιζα, μου ήταν γνώριμα.", ύστερα έλυσε το σκοινί που χε δεμένο στο δεξί του χέρι και το έδεσε σε ένα δένδρο. Ανέβηκε πάνω στο δένδρο. Κοίταξε ως πέρα. Κατέβηκε ... έκοψε μια ρίζα του δένδρου. εκείνη που ξεπρόβαλε, στο έδαφος. Την βάφτισε χέρι. Έδεσε το σκοινί. Είπε "είσαι εγώ, βρήκα το γνώριμο " . Κι άρχισε να τρέχει.. χάθηκε.
Το δένδρο βρισκόταν στην άκρη ενός γκρεμού, - απόρροια απομάκρυνσης τεκτονικών πλακών εκείνος -.

10/6/2018, Αθήνα 

Αντιδικία

___

εν καιρό πολέμου, οι προσωπικές διενέξεις μπορεί μάσκα κοινωνικού περιεχομένου να φορούν
κι όσοι όφελος βρίσκουν, κάπως αλλιώς μπορούν να σε πουν
ύστερα με κροκοδείλια δάκρυα ίσως μετανοήσουν, στ' αλήθεια δεν μετανοούν, κρατούν την ευχαρίστηση που ένιωσαν εκείνη τη στιγμή, σωπαίνουν
ο "δαίμονας" μέσα τους κέρδισε πάλι
εν καιρό πολέμου φαντάσματα πολλά κυκλοφορούν κι φόβος σαν τρελός παιχνίδι άσχημο παίζει
πάντα και παντού, κινήσεις, λόγια
προβοκάτσια, οπορτουνισμός, μη καθεδρικός , άσχετος, κάτι άλλο
κάτι που προσπαθεί να υπερισχύσει
και προσπαθεί, και προσπαθεί
κάτι άλλο που θέλει να υπερισχύσει
και προσπαθεί και προσπαθεί
λέει αυτό είναι για όλους, για όλους .. το καλύτερο
λέει ενωμένοι
λέει με αγώνα κι αγάπη
λέει φωτιά
λέει θέλω να υπερισχύω σε ότι υπερισχύει πάνω μου
λέει πως δεν είναι λάθος
δεν είναι
δεν είναι όμως ούτε σωστό


πόσο εύκολα ο άνθρωπος ξεχνά τον άνθρωπο,
λυπάμαι, λυπάμαι πολύ όταν θυμάμαι
όταν θυμάμαι πως ο άνθρωπος είναι κι ευνούχος
λυπάμαι, όταν καταλαβαίνω ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να συμβιώσει, με άλλους να υπάρξει πραγματικά, να ζει κοιτώντας τη ζωή του κι όχι τη ζωή του άλλου, να ζει ελεύθερος στον ίδιο τόπο χωρίς να θέλει να υπερισχύσει, να επιβάλει την ενέργεια του, ούτε καν στον ίδιο του τον εαυτό, ή θέλοντας να υπερισχύσει μόνο στον ίδιο του τον εαυτό, επιβάλλοντας την ενέργεια του στα άψυχα δημιουργήματα του
λυπάμαι, λυπάμαι όταν θυμάμαι τους ανθρώπους που σκέφτονται μόνο τον ίδιο τους τον εαυτό, λυπάμαι όταν θυμάμαι τους ανθρώπους που κλαίνε συνέχεια για τις δυσκολίες που πέρασαν μπροστά σε άλλους και απαιτούν συμπόνια
λυπάμαι, λυπάμαι όταν θυμάμαι, τους ανθρώπους που δεν προσπαθούν καθαρά να δουν.

λυπάμαι, λυπάμαι για τα γαμημένα στοιχεία με τα οποία γαλουχηθήκαμε και τις γαμημένες σκέψεις που εμφυτεύτηκαν μέσα στο μυαλό μας κι ήμαστε ο κόσμος που θαρρούμε

κι εμένα λυπάμαι καμιά φορά, να το θυμάσαι
φταίει το ότι καταλαβαίνω ...
ενώ κάποια άλλη είναι έτοιμη να πει "νομίζεις"

μα αφού ζω κάπως πρέπει να συνεχίσω ...
ίσως κάποια άλλη στιγμή σου πω το πώς
να θυμάσαι
για να 'χεις
κι από μένα κάτι

Αθήνα, 2018

Βεληνεκές

---

Τη γούβα την κρυφή στου λάκου το γιαπί να ψάχνω 'γω θα ξεκινήσω
Την αγάπη και τη θαλπωρή το νιάτο τη δυνατη σιγή να κρύψω
του χάρου το δρεπάνι χάρο μόνο να βρεί
εκεί πάνου στης γη την "πεφάνια" μην ομιλεί άλλη ζωή για ορφάνια

Κακό τρανό, των χιλιάδων τις στιγμές δεκάδες να "πουλίζουν"

Θα βρω μια κρύπτη κι όταν το κακό, που θα θε κι εμέ να θυσιάσει γιατί καλό θα το ονομάζουν δεκάδες πιέσεις σε μυριάδες, πέσει, να δω το φως του ήλιου, ίσως, άμα υπάρχω ακόμη στο υπόγειο επιλέξω. Κι άμα 'ρθεις στο υπόγειο κακό απόγειο για να μη βρεις,να ξες πουλάκι μου, βλαστάρι μου, καρδιά μου, ψυχή, το σκοτάδι οταν θε σε να κρύψει κακό δεν κάμει, ο ήλιος δε το μόνο που μπορεί για να σε κρύψει ειν' να τυφλώσει , κι άμα δε θες να φταις για κακό που κι εχθρός σου πάθει. το σκοτάδι μπορείς να επιλέξεις. Είναι αυτό που μπορείς να καταλάβεις. Μυστικά μονάχα 'κείνοι που μέσα σε αυτό βρεθούν μπορούν να κρύβουν εκείνο όχι, εκείνο μπορεί μονάχα εσέ' κι εκείνους, ναι! να κρύψει.

Αθήνα, 2018

ονομάστε με "δον ζουάν"

ΑΣΚΤ, Μάρτιος 2018

__

Οι αγαπημένες μου αναμνήσεις κρύφτηκαν στο υπόγειο του συνεργείου της επιβλητικής κουΐντας. Περιμένω τις τρεις τελευταίες ώρες να μου χαμογελάσουν οι εφιάλτες μου, μα κάθε βράδυ αργούν να ξεφύγουν.
«Πώς σε λένε;» με ρώτησε ο μπάτλερ τη κοσμητείας. «Δον Ζουάν» του απάντησα κι ας ήξερα πως δεν θα τον έπειθα πως ήμουν εγώ εκείνος που του έλεγα. Ήταν φυσικό, μια συνεσταλμένη δεσποινίς όπως εγώ δεν θα μπορούσε ποτέ να λέγεται Δον Ζουάν, κι όμως εμένα με λένε Δον Ζουάν. Πάντα ήθελα να με προσφωνούν καθώς πλησιάζω. Πάντα ήθελα να έχω εγώ τη φήμη του γυναικοκατακτητή. Λάθος! Ο αρσενικός Δον Ζουάν κατακτά γυναίκες, ο θηλυκός – που είμαι εγώ – άνδρες. 

Μα τι πάθατε και τα δυό σας, ένα μικρό λαθάκι έκανα. Εξάλλου, τι γνώσεις να έχετε γύρω από το θέμα; Δύο λούτρινα αρκουδάκια είστε. Ενώ εγώ, εγώ όχι! Εγώ είμαι ο Δον Ζουάν.

Αθήνα, 2018

Ροζέτα

Σύρος 2018

___

καθώς θα φεύγεις,
μην ξεχάσεις να παρατηρήσεις το γέλιο μου

θα σε βοηθήσει να καταλάβεις, το πόσο πολύ λυπάμαι,

κι αν προσπαθήσεις να σκεφτείς γιατί λυπάμαι τόσο,
νομίζω θα καταλάβεις, το πόσο πολύ σ' αγάπησα ή το πόσο πολύ τον σεβασμό μου κέρδισες

κι αν προσπαθήσεις να καταλάβεις το γιατί, ίσως, μπορέσεις να καταλάβεις τη ψυχή μου,
και το  πόσο ήθελε πάντα τα πάντα
σε κλουβί να φυλακίζει,
κι ύστερα να σε κάμει με δάκρυα δικά της σε αυτό να μένεις.





Καθώς θα  βρίσκεσαι να ξέρεις πως βρίσκεσαι από δική σου επιλογή


Αθήνα, /4/2018