Γηρίνος

- είχα ξεκινήσει θυμάμαι για να ανέβω. Δεν ήθελα να φτάσω ψιλά, μόνο ως το τέρμα της διαδρομής. Άγνωστη διαδρομή, πρωτόγνωρη, στην αρχή ένιωθα να αγκαλιάζω τη φύση, κι αυτή γιατρειά για τις ανασφάλειες μου, να έχει, να μου παρέχει. Κι άλλοι ανέβαιναν, κάπου κάπου ανταλλάσσαμε καμία κουβέντα, ή δίναμε το χέρι, για να διαβούμε παραπάνω. Όχι, θα πω ψέματα αν πω πως σταθερούς συνοδοιπόρους σε αυτή μου τη διαδρομή είχα, κι ούτε προσπάθησα να βρω, μάλλον το αντίθετο έκανα. Μόνο στη κοινή μας πορεία, βρισκόμασταν, κι ύστερα ο καθένας στη διαδρομή του. Όταν έπεσα, κι οι δυνάμεις μου στήριξη καμιά δεν μου παρείχαν, σκέφτηκα πολλές φορές να τα παρατήσω, να αποχαιρετήσω κάθε διαδρομή, να πάψω. Η σκέψη όμως των επενδυτών μου, της αγάπης τους, ο πόνος που θα προκαλούσα στον μικρό μου κύκλο, και μια μικρή ελπίδα γεννημένη μες στο φως των άστρων, δεν με άφησε. Κοίταξα τον ουρανό, έψαξα να δω τη θάλασσα, κοίταξα μέσα μου. Λάθος μου το ότι προσπάθησα να συρθω, και συρθηκα, για ένα βήμα στη διαδρομή. Το κατάλαβα. Σταμάτησα, μα κι άλλες μικρότερες πληγές που απαιτούσαν επούλωση είχαν εμφανιστεί. Κάποιοι διαβάτες με είδαν, άπλωσαν το χέρι χωρίς να περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα, με αγκάλιασαν. Σε μια σπηλιά, της διαδρομής, βρέθηκα, γεμάτη θησαυρούς και γνώση, σταλακτίτες και ιερογλυφικά. Δεν έμειναν για πολύ μαζί μου. Δεν χρειαζόταν. Πάντα θα τους ευχαριστώ. Κι ας μην ήμουν πάντα ότι ευχάριστο. Έμεινα εκεί, μέχρι να μπορώ το βήμα σαν βήμα να μετράω. Κι ύστερα ξεκίνησα ξανά. Εύκολη, ευθεία, όχι θα πω ψέματα αν πω ότι είναι ... προσπαθώ να τη βαδίζω προσεκτικά, με τις λιγότερες πληγές, με προσοχή, κι όπου χρειάζομαι σταματαώ, κι όπου χρειαζομαι γυρίζω πίσω, όπου τυχαίνει μοιράζομαι, όπου μπορώ αγκαλιάζω ... όπου νοιάζομαι υπάρχω ... στην ίδια διαδρομή

Μπέλα

___

ζήσαμε με εκπτώσεις, δίκιο έχεις, κι εγώ κι εσύ, δεν το είδαμε νωρίτερα συνέβει, για να μπορέσουμε να ζήσουμε μαζί, για ότι νιώθαμε, τι μάθαμε;!
Θα κρατήσω τα όμορφα, είτε αυτό που νιώθαμε πέθανε είτε αυτό όχι. έχεις δίκιο, καιρός ο καθένας μας να ξεκινήσει να ετοιμάζεται για τη δική του πορεία, κι αυτή τη φορά να γίνει, για να μπορέσουμε ξανά.
Να γίνει! Να προχωρήσουμε ...
ο καθένας στη διαδρομή του.
Μην αλλάξεις γνώμη, στο χέρι σου είναι το ξέρεις...
βιώνεις σκαμπανεβάσματα, κι εγώ τα δικά μου, με το δικό μου τρόπο, για τα δικά μου θέματα, ψάχνεις να βρεις τι φταίει, μπορεί να φταίω κι εγώ.
Κάποια στιγμή θα το καταλάβεις, πιστεύω σε εσένα, θα βρεις τι φταίει.
Δεν μπόρεσα να σε βοηθήσω σε αυτό, ούτε να με αλλάξεις.
σε ευχαριστώ για όσα μου στάθηκες.
παραμένω ως έχει.
δεν θα πω αντίο.
τα χρόνια που περάσαμε μαζί δεν είναι για αντίο, ανεξάρτητα από το αν δεν βρεθούμε ξανά ποτέ...
εδώ θα είμαι.
και για ότι με λόγια δεν θα πω.
Ο κύκλος ας κλείσει, μάλλον ήρθε η ώρα του.
Πάμε παρακάτω, πονάει λίγο, θα περάσει.

Βαίνης

___

.δυο σφινάκια από το δυνατό, και γρήγορα. Μου είπε "η ζωή, μου κάνει, μόνο σαν σάλτο μορτάλε επίδοξου ακροβάτη". Ρώτησα απλά αν φτάσαμε;! δεν μπορούσα να καταλάβω. Όλο φεύγαμε για κάπου, φτάναμε κάπου και ύστερα πάλι φεύγαμε, όλο φεύγαμε, χωρίς να μου ξεκαθαρίζει αν φτάσαμε, εκεί που πηγαίναμε, κι ύστερα για αλλού ξεκινούσαμε, ή αν απλά φεύγαμε γιατί δεν φτάσαμε, ακόμη, εκεί που πηγέναμε. "που πηγαίνουμε;". έχω μπερδευτεί. Είναι άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Αλλιώς ζεις το ένα κι αλλιώς το άλλο, αλλιώς νιώθεις όταν ξέρεις ότι έφτασες και γι' αλλού ξεκινάς, αλλιώς όταν δεν έφτασες κι απλός περνάς, κι αλλιώς όταν δεν ξέρεις. Ίσως να μην χρειάζεταν να ξέρω, ίσως έπρεπε να καταλάβω, μετρώντας το χρόνο που αφιερώναμε σε κάθε στάση, σε κάθε πέρασμα, ήθελα όμως να μου πει, αν αυτή τη φορά φτάσαμε, κι αντ' αυτού μόνο ότι "η ζωή, μου κάνει, μόνο σαν σάλτο μορτάλε επίδοξου ακροβάτη" μου είπε, κι ύστερα συνέχισε να κινείται στη διαδρομή που χάρασσε . δεν ξέρω αν ξέρει που πηγαίνουμε, ούτε αν φτάσαμε κάποια στιγμή. εγώ κάπου να πάμε, πότε δεν σκέφτηκα. ήθελα όμως να πάμε κάπου. δεν μπορώ να μείνω, φεύγουμε πάλι, είμαστε μαζί κι ας μην καταλαβαίνω συνήθως, αλλιώς, δεν θα βρισκόμουν, εδώ , μην ρωτήσεις αν θα τα ξανά πούμε, μόνο εγώ μίλησα. θα δείξει ...

Νατ

___

στη βουή τούτου του χρόνου, στα όρια της νιωτης μου, η σιωπή σου, ελκυστικό γεμάτο άγγιγμα θυμίζει. Μπορώ να στέκω και να την ακούω. Μπορώ να περπατώ στις ακτές της. Έκοψα κλαράκια από το δέντρο της μνήμης κι έφτιαξα μια σανίδα, για να μπορώ να επιπλέω στα βάθη της θάλασσα των λέξεων της. Δεν έχω μάθει να κολυμπώ, ίσως φταίει που δεν την εμπιστεύομαι. Δεν φταίει αυτή, εγώ ... που φοβάμαι να την εμπιστευτώ, δεν έχω μάθει να την εμπιστεύομαι, κι όταν κάτι δεν το μαθαίνεις νωρίς, αργότερα θυμάσαι πως έχεις κάτι άλλο να μάθεις. και κάτι άλλο, και κάτι τίποτα ...κι ύστερα δεν σε νοιάζει, γιατί συνήθισες να σου αρκεί. ή όχι, απλά λες δεν ήρθε η ώρα ακόμη, η κατάλληλη.
Είν' και το δένδρο, με τα τόσα κλαράκια, έτσι άφησε με να περάσω το χρόνο, στο καφέ τους μαζί σου, ...

Εθελήα

___

 Έρχεται η στιγμή, που τελικά κρίνεται κατάλληλη για να κλείσει ένας κύκλος. Θα κλείσει, κάποια πράγματα θα αλλάξουν κι άλλα θα επανέλθουν. Ας είναι όλα τα όμορφα με χαρά και και κατανόηση ... Κάποιες φορές βλέπεις από καιρό το ότι η ολοκλήρωση του κύκλου πλησιάζει, το ότι κάτι τελειώνει, το ότι δεν έχει να σου δώσει και να του δώσεις άλλα, πως κάτι πλέον δεν εφάπτεται, συγκλίνει μόνο στο τέλος του ... αλλά συνεχίζεις όταν επικοινωνείς για αυτό να το κάνεις σαν να μη βλέπεις το τέλος του, μόνο κάποιες στιγμές ίσως ελάχιστες μιλάς για την ολοκλήρωση του κύκλου.
Ας είναι... ας έλθει. Η ζωή είναι γεμάτη ευκαιρίες και δυνατότητες ... Κι οι άνθρωποι εμφανίζουν κάποιες φορές διαφορετικές πτυχές κι αυτές τους χωρίζουν, αν υπήρξε ποτέ κάποια αληθινή πτυχή τους να τους ενώσει. Συμβαίνει, είναι φυσικό ...
Το άγνωστο, μπορεί, να είναι πιο ελκυστικό ή συναρπαστικό, κι ο χρόνος για την εξερεύνηση του, μπορεί, να ναι λίγος για μια ζωή. Ας είναι! Υπάρχουν τόσα στο κόσμο, κοίτα, απλά δες... δες από τα βάθη των επιθυμιών σου
...

Πορφυρός

___

... και τώρα, που βαδίζεις σε ένα δρόμο, παράταιρο, γλυκιά οπτασία, σκιά ενός ονείρου γεμάτο φθορά, γεμάτο ανιαρή πραγματικότητα, γεμάτο ορθολογική κρίση, πες μου, είναι το παράταιρο φυσική προδιαγραφή;! μπορεί ένας φοίνιξ να σταθεί στον αιώνα;! Κοιτάζω, τις στάχτες λέξεων καμένων, μες σε δοχείο κυρτό, στον τόπο του θέλω, στο τόπο του εγώ, στο τόπο του είναι, σαν να περιμένω, την επόμενη αυτοκαταστροφή τους. Γλυκιά περγαμηνή, χιλιάδες στιγμές η ιστορία σου, να μπορούσα λίγο να σε χω για μια στιγμή, κι ύστερα όχι, γιατί δεν θέλω να χω, είναι ελευθερία η μη κτίση, είναι ελευθερία να μην σε περπατούν στον αιώνα. Να περπατάς μαζί ή χωριστά. Είναι ελευθερία το βάδισμα σου ζωηρή σταγόνα. Αν εκτεθείς σε μια διάταξη και μάθεις... πες μου... Μπορώ να περιμένω.

Μαρλένε

___

Καμιά φορά, προσπαθώ να ακούσω τη φωνή μου
νομίζω έχω ξεχάσει τη φωνή μου
βουβές λέξεις που κάτι σημαίνουν, βγαίνουν από τα χείλη μου
μένω εδώ
εδώ που βρέθηκα
την τελευταία φορά που τη πληγή μου άγγιξα
Κάποτε προσπάθησα να τη καλύψω με μια αχνή λευκή σκιά
δεν κατάφερα, ωστόσο, να ξεφύγω
συχνά νιώθω,
πως δεν θα έπρεπε να θέλω να ξεφύγω
Κάποτε ένιωθα πως ήθελα, η σιωπή να ανοίξει για να ακουστεί η κραυγή της
μα δεν με νοιάζει πια

Αγκάλιασα, πάλι, τα πόδια μου χθες
θέλησα λίγο να θυμηθώ, να νιώσω ξανά πώς είναι να είσαι μωρό
πώς είναι να είσαι
ένα έμβρυο που προσπαθεί να πνιγεί από τον ομφάλιο λώρο στην κοιλιά της γης

Έψαχνα τα κλειδιά του κλουβιού, μήπως καταφέρω να ξεφύγω, πριν κάνα μήνα
δεν τα θέλω  πια
πρέπει να νιώθω καλά εδώ
δεν θυμάμαι πολλά
το φως εδώ είχε πάντα σκούρο χρώμα
είχε πάντα σκοτάδι

εδώ, καθώς, βρέθηκα …

4/6/2020, Αθήνα