___
... και τώρα, που βαδίζεις σε ένα δρόμο, παράταιρο, γλυκιά οπτασία, σκιά ενός ονείρου γεμάτο φθορά, γεμάτο ανιαρή πραγματικότητα, γεμάτο ορθολογική κρίση, πες μου, είναι το παράταιρο φυσική προδιαγραφή;! μπορεί ένας φοίνιξ να σταθεί στον αιώνα;! Κοιτάζω, τις στάχτες λέξεων καμένων, μες σε δοχείο κυρτό, στον τόπο του θέλω, στο τόπο του εγώ, στο τόπο του είναι, σαν να περιμένω, την επόμενη αυτοκαταστροφή τους. Γλυκιά περγαμηνή, χιλιάδες στιγμές η ιστορία σου, να μπορούσα λίγο να σε χω για μια στιγμή, κι ύστερα όχι, γιατί δεν θέλω να χω, είναι ελευθερία η μη κτίση, είναι ελευθερία να μην σε περπατούν στον αιώνα. Να περπατάς μαζί ή χωριστά. Είναι ελευθερία το βάδισμα σου ζωηρή σταγόνα. Αν εκτεθείς σε μια διάταξη και μάθεις... πες μου... Μπορώ να περιμένω.
Κυριακή 5 Ιουλίου 2020
Σάββατο 20 Ιουνίου 2020
Μαρλένε
___
Καμιά φορά, προσπαθώ να ακούσω τη φωνή μου
νομίζω έχω ξεχάσει τη φωνή μου
βουβές λέξεις που κάτι σημαίνουν, βγαίνουν από τα χείλη μου
μένω εδώ
εδώ που βρέθηκα
την τελευταία φορά που τη πληγή μου άγγιξα
Κάποτε προσπάθησα να τη καλύψω με μια αχνή λευκή σκιά
δεν κατάφερα, ωστόσο, να ξεφύγω
συχνά νιώθω,
πως δεν θα έπρεπε να θέλω να ξεφύγω
Κάποτε ένιωθα πως ήθελα, η σιωπή να ανοίξει για να ακουστεί η κραυγή της
μα δεν με νοιάζει πια
Αγκάλιασα, πάλι, τα πόδια μου χθες
θέλησα λίγο να θυμηθώ, να νιώσω ξανά πώς είναι να είσαι μωρό
πώς είναι να είσαι
ένα έμβρυο που προσπαθεί να πνιγεί από τον ομφάλιο λώρο στην κοιλιά της γης
Έψαχνα τα κλειδιά του κλουβιού, μήπως καταφέρω να ξεφύγω, πριν κάνα μήνα
δεν τα θέλω πια
πρέπει να νιώθω καλά εδώ
δεν θυμάμαι πολλά
το φως εδώ είχε πάντα σκούρο χρώμα
είχε πάντα σκοτάδι
εδώ, καθώς, βρέθηκα …
4/6/2020, Αθήνα
Καμιά φορά, προσπαθώ να ακούσω τη φωνή μου
νομίζω έχω ξεχάσει τη φωνή μου
βουβές λέξεις που κάτι σημαίνουν, βγαίνουν από τα χείλη μου
μένω εδώ
εδώ που βρέθηκα
την τελευταία φορά που τη πληγή μου άγγιξα
Κάποτε προσπάθησα να τη καλύψω με μια αχνή λευκή σκιά
δεν κατάφερα, ωστόσο, να ξεφύγω
συχνά νιώθω,
πως δεν θα έπρεπε να θέλω να ξεφύγω
Κάποτε ένιωθα πως ήθελα, η σιωπή να ανοίξει για να ακουστεί η κραυγή της
μα δεν με νοιάζει πια
Αγκάλιασα, πάλι, τα πόδια μου χθες
θέλησα λίγο να θυμηθώ, να νιώσω ξανά πώς είναι να είσαι μωρό
πώς είναι να είσαι
ένα έμβρυο που προσπαθεί να πνιγεί από τον ομφάλιο λώρο στην κοιλιά της γης
Έψαχνα τα κλειδιά του κλουβιού, μήπως καταφέρω να ξεφύγω, πριν κάνα μήνα
δεν τα θέλω πια
πρέπει να νιώθω καλά εδώ
δεν θυμάμαι πολλά
το φως εδώ είχε πάντα σκούρο χρώμα
είχε πάντα σκοτάδι
εδώ, καθώς, βρέθηκα …
4/6/2020, Αθήνα
Τρίτη 9 Ιουνίου 2020
Φέδον
___
σε έζησα κάποτε ... αυτό ήταν "χθές"
"σήμερα" δεν σε ζω ...
αν θα σε ζήσω "αύριο". αυτό είναι άλλο θέμα
αν θα με ζήσεις "αύριο". αυτό είναι άλλο θέμα
αν μαζί βρεθούμε "αύριο". αυτό είναι άλλο θέμα
"σήμερα" έχει σημασία το "σήμερα" όπως κι αν είναι
"σήμερα" είμαι αλλού
"σήμερα" βρίσκομαι στο σαλόνι
"σήμερα", γιατί εγώ επέλεξα να βρεθώ εδώ
"σήμερα"
...
σε έζησα κάποτε ... αυτό ήταν "χθές"
"σήμερα" δεν σε ζω ...
αν θα σε ζήσω "αύριο". αυτό είναι άλλο θέμα
αν θα με ζήσεις "αύριο". αυτό είναι άλλο θέμα
αν μαζί βρεθούμε "αύριο". αυτό είναι άλλο θέμα
"σήμερα" έχει σημασία το "σήμερα" όπως κι αν είναι
"σήμερα" είμαι αλλού
"σήμερα" βρίσκομαι στο σαλόνι
"σήμερα", γιατί εγώ επέλεξα να βρεθώ εδώ
"σήμερα"
...
Τετάρτη 3 Ιουνίου 2020
Ντιαρντά
___
κρατά λίγο μια στιγμή τον ύπνο μου
αυτή η μπόρα ξύπνησε μιαν αίσθηση
από χρόνια καλά καλλωπισμένη
είν' αλήθεια η φωτιά πιο δυνατή;!
ή μαζί νικούν;! τα στοιχεία της φύσης
τον οίκο του ανήκειν
μες σ' έναν φαύλο κύκλο, στο Ρο της ιστορίας
οι ρίζες που καλά σε τόπο κρατούν
τόπο αναγεννούν,
εικασίας κράξιμο
"μη! θα αφανιστεί η ισχύς του ισχυρού"
η αγριότητα που μίσησε μέχρι και η φύση
γέννημα θρέμμα μιας εικασίας
κάποτε, που τον έλεγχο μπορούσε να ασκήσει, δίχως να κοίτα την αντανάκλαση των χαρακτηριστικών της στο νερό μιας αύρας ...μιας εικασίας που ποτέ δεν ανήκε σε κάποιο πλάσμα που μπορούσε τη θάλασσα ή τη στεριά σα σύνολο να καταλάβει, μιας εικασίας που δεν θα σε άφηνε να ανασαίνεις βάση των επιλογών
...
κρατά λίγο μια στιγμή τον ύπνο μου
αυτή η μπόρα ξύπνησε μιαν αίσθηση
από χρόνια καλά καλλωπισμένη
είν' αλήθεια η φωτιά πιο δυνατή;!
ή μαζί νικούν;! τα στοιχεία της φύσης
τον οίκο του ανήκειν
μες σ' έναν φαύλο κύκλο, στο Ρο της ιστορίας
οι ρίζες που καλά σε τόπο κρατούν
τόπο αναγεννούν,
εικασίας κράξιμο
"μη! θα αφανιστεί η ισχύς του ισχυρού"
η αγριότητα που μίσησε μέχρι και η φύση
γέννημα θρέμμα μιας εικασίας
κάποτε, που τον έλεγχο μπορούσε να ασκήσει, δίχως να κοίτα την αντανάκλαση των χαρακτηριστικών της στο νερό μιας αύρας ...μιας εικασίας που ποτέ δεν ανήκε σε κάποιο πλάσμα που μπορούσε τη θάλασσα ή τη στεριά σα σύνολο να καταλάβει, μιας εικασίας που δεν θα σε άφηνε να ανασαίνεις βάση των επιλογών
...
Κυριακή 29 Μαρτίου 2020
Άρα
___
ίδια η νύχτα για όλους,
ο ουρανός διαφέρει
άλλοι έναστρο ουρανό, θα δουν
άλλοι θόρυβο
άλλους τους κρύψανε τα άστρα
άλλοι όπου πατούν σκοντάφτουν
άλλοι δρόμο θαρρούν βρήκαν
μα στ' αλήθεια εκατομμύρια έτη
κινείται ακίνητη
να σε κρύψει η νύχτα καλά μπορεί
μην σκονταψεις πρόσεξε μονάχα
κι έχε μέσα σου το φως,
κάπου να σε πάει, θα ξέρει
ίδια η νύχτα για όλους,
ο ουρανός διαφέρει
άλλοι έναστρο ουρανό, θα δουν
άλλοι θόρυβο
άλλους τους κρύψανε τα άστρα
άλλοι όπου πατούν σκοντάφτουν
άλλοι δρόμο θαρρούν βρήκαν
μα στ' αλήθεια εκατομμύρια έτη
κινείται ακίνητη
να σε κρύψει η νύχτα καλά μπορεί
μην σκονταψεις πρόσεξε μονάχα
κι έχε μέσα σου το φως,
κάπου να σε πάει, θα ξέρει
Κυριακή 22 Μαρτίου 2020
Νταβιστάρ
___
με αυτό θα ζήσω
είπες
κι ύστερα ξέχασες
ξεχάστηκε κι αυτό
κι όταν μια μέρα
εμφανίστηκε ξανά
δε βίωνες το ίδιο
δε σε έπειθε
για αλήθεια
έπειθες εσύ εκείνο
θυμίζοντας του ότι αποκύημα είναι
συνάψεων
εμφανίστηκε
σε χρόνο κενό
του δάνεισες την φωνή σου
τα δάχτυλα σου
την ικανότητα γραφής και ανάγνωσης
το άφησες να σου μιλήσεις
να σου γράψει
να εμπλακεί με τις σκέψεις σου
για σένα
για να μάθεις όσα περισσότερα μπορείς από αυτό
αν η αθωότητα θύμιζε συνένοχη... είπε
θύμιζε ...
αθωότητα. ενοχή
για λίγο στις σκέψεις σου
για λίγο στις τάσεις σου
κι ύστερα έπαψε ...
τη φορά αυτή
δεν τις καταπίεσες,
ούτε εκείνες εσένα .
είχαν καιρό να έλθουν
τις έμαθες
κι αυτές έμαθαν να φεύγουν
στη σιωπή
στον ήχο μιας συνάρτησης διαστάσεων
με αυτό θα ζήσω
είπες
κι ύστερα ξέχασες
ξεχάστηκε κι αυτό
κι όταν μια μέρα
εμφανίστηκε ξανά
δε βίωνες το ίδιο
δε σε έπειθε
για αλήθεια
έπειθες εσύ εκείνο
θυμίζοντας του ότι αποκύημα είναι
συνάψεων
εμφανίστηκε
σε χρόνο κενό
του δάνεισες την φωνή σου
τα δάχτυλα σου
την ικανότητα γραφής και ανάγνωσης
το άφησες να σου μιλήσεις
να σου γράψει
να εμπλακεί με τις σκέψεις σου
για σένα
για να μάθεις όσα περισσότερα μπορείς από αυτό
αν η αθωότητα θύμιζε συνένοχη... είπε
θύμιζε ...
αθωότητα. ενοχή
για λίγο στις σκέψεις σου
για λίγο στις τάσεις σου
κι ύστερα έπαψε ...
τη φορά αυτή
δεν τις καταπίεσες,
ούτε εκείνες εσένα .
είχαν καιρό να έλθουν
τις έμαθες
κι αυτές έμαθαν να φεύγουν
στη σιωπή
στον ήχο μιας συνάρτησης διαστάσεων
Τετάρτη 18 Μαρτίου 2020
Καν
___
... επιλέγεις να ζήσεις ότι δεν έχεις ζήσει, κι όχι κατ' επανάληψη το όμορφο, τη τελειότητα, το γόνιμο. κι ας ρέει, καμιά φορά, ρυάκι απ' τα μάτια. ξέρεις, είπες, "κάτω απ' τον καταρράκτη λούζεται η σαγήνη, σα γήινη σοφία". Μείνε, μια διαφορετική στιγμή, χτύπησε το κουδούνι. Θέλει να σε δεί. Είναι κομμάτι της ίδιας, είπε. ...
... επιλέγεις να ζήσεις ότι δεν έχεις ζήσει, κι όχι κατ' επανάληψη το όμορφο, τη τελειότητα, το γόνιμο. κι ας ρέει, καμιά φορά, ρυάκι απ' τα μάτια. ξέρεις, είπες, "κάτω απ' τον καταρράκτη λούζεται η σαγήνη, σα γήινη σοφία". Μείνε, μια διαφορετική στιγμή, χτύπησε το κουδούνι. Θέλει να σε δεί. Είναι κομμάτι της ίδιας, είπε. ...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
