Πραξητελης

 ___

σε βρήκα καλώς. χαρά μου. δε με θυμάσαι ε; σε είχα ειδοποιήσει για τον ερχομό μου. δε θα πεις κάτι. το ξέρω. εδώ όλο αυτό το κτίσμα, δικό σου. έργο σου. άλλοτε ερχόμαστε ύστερα φεύγουμε. τώρα όλοι εδώ, οι παρευρισκόμενοι του καλέσματος σου ήρθαν κάτι είπαν σώπασαν ή έμεινε ο απόηχος των όσων μοιράστηκαν. Δεν ήσουν καλά, έτσι;! το πήγαινες για ομαδικό μπουρλότο αυτο το εργακι. ομαδική αυτοκτονία. Σε αυτοκτονία δεν οδηγήθηκαν και τα άλλα τα σποτακια. Τι άλλαξε; Ξέρεις και ξέρω. Κλείσε το. Αυτό νιώθεις. Εσύ με καλεσες. Κάτι σε αυτό να προστεθεί έχεις; Μπουκαραν όσοι μπουκαραν, κι ήθελες κάτι να πουν για εσένα, ή ήθελες αυτό το κάτι, το δικό τους κάτι, να ακουστεί. Κουτσό στραβό ανάποδο σωστό. αυτό ήθελες. σε βλέπω, σε νιώθω. δεν είν' το ίδιο. Σωπασες καιρό. Μαντάρα γίνατε. Και τώρα που εμένα θες. έλα αφού το ξέρω. εμένα θες. μια τελεία, κι εδώ. μανία σε έπιασε. κύκλους κλείνεις. Μπας και νιώσεις για νέο κεφάλαιο. Που κάτι πήγες να νιώσεις μα το κοψες πριν συμβεί, δε πάει πολύς καιρός. Μη μας κρύβεσαι. Σου θυμίζω, εσύ με καλεσες. Τύπος που θρηνεί χωρισμούς δε σταθηκες, τύπος που βαθιά τον έρωτα ζει δε σε αφήνεις, τουλάχιστον τύπος του θέλω και της αμοιβαιότητας να μένεις. Τοίχοι σε περιτριγυρίζουν, εγκώμιο σου, σύρτες και κλειδαριές. Άσσος ο χρόνο που επενδυσες. Κρυωσες. σε είδα να κρατάς κλειδί, να ανοίγεις. μηχανισμό να ψάχνεις τρύπα για τα τοίχοι τα δικά σου. λες, δεν ξέρεις.. σου λέω, ξέρεις! Για παρέα μας είχες, νοιάξη καμιά φορά ζητούσες. να σου πούμε ότι ήθελες να πεις σε εσένα. Μας αγάπησες μήπως; Ίσως! Μας ερωτεύτηκες; όχι! Κλείσε κι αυτό σαν κύκλο, αυτό θέλεις. με εμένα για φινάλε. Θα φωνάξω βγαίνουμε, σχόλασε η παράσταση. δε παίρνει άλλο παράταση. ας γυρίσουμε στις στιγμές μας. στην αιωνιότητα ανακυκλώνονται οι λέξεις. οι φράσεις μας διατηρούν το νόημα τους, να αυτοκτονήσουν γιατί;! παύουν οι λέξεις κάτι να σημαίνουν; Όχι! μόνο όσα εννοούνται καμιά φορά δεν εννοούνται το ίδιο. Εξάλλου εσύ θαρρείς πως με θάρρος μπορείς επιλογές. Άσε το σαλόνι. Δεν είν' το ίδιο πια για σένα. φύγαμε. σε κρατάω σφιχτά μη φοβάσαι. Κοίταξε μας. Όρθιοι κινούμαστε προς την έξοδο. Άσε κάτω τα κλειδιά. δε χρειάζονται. αν άλλο έρθει για το τέλος δικά μου λόγια. τα προσθέτεις κι ύστερα.

Κισαρ

___

κάπως τη μέρα χάθηκε
σαν άστρο.
μια πελώρια πέτρινη σύρραξη στάθηκε μπροστά του
σα βουνό ώριμο να σκαρφαλώνει
από της θάλασσας τα έγκατα
στεριά να στήσει.
ακούσιο χρέος της
σε ανούσια στοιχείων συνουσία.
νέα σύνορα να ρίξει.
απαίδευτη, καλά ακονισμένη.
ελεύθερη να μπορεί, χωρίς επιλογή δική της να 'χει
δεμένη, πέτρινη
κομμάτι μιας αέναης αλληλουχίας
μιας άκριτης συνύπαρξης
κοινώς αποδεκτή, δίχως μη
έγινε. έκρυψε. φύλαξε
εκείνο που σαν άστρο τη μέρα, είπαν, χάθηκε.
στη ροή, του χρόνου, που δε μέτρησε
κι ας τη μετρούσαν.

Γηρίνος

- είχα ξεκινήσει θυμάμαι για να ανέβω. Δεν ήθελα να φτάσω ψιλά, μόνο ως το τέρμα της διαδρομής. Άγνωστη διαδρομή, πρωτόγνωρη, στην αρχή ένιωθα να αγκαλιάζω τη φύση, κι αυτή γιατρειά για τις ανασφάλειες μου, να έχει, να μου παρέχει. Κι άλλοι ανέβαιναν, κάπου κάπου ανταλλάσσαμε καμία κουβέντα, ή δίναμε το χέρι, για να διαβούμε παραπάνω. Όχι, θα πω ψέματα αν πω πως σταθερούς συνοδοιπόρους σε αυτή μου τη διαδρομή είχα, κι ούτε προσπάθησα να βρω, μάλλον το αντίθετο έκανα. Μόνο στη κοινή μας πορεία, βρισκόμασταν, κι ύστερα ο καθένας στη διαδρομή του. Όταν έπεσα, κι οι δυνάμεις μου στήριξη καμιά δεν μου παρείχαν, σκέφτηκα πολλές φορές να τα παρατήσω, να αποχαιρετήσω κάθε διαδρομή, να πάψω. Η σκέψη όμως των επενδυτών μου, της αγάπης τους, ο πόνος που θα προκαλούσα στον μικρό μου κύκλο, και μια μικρή ελπίδα γεννημένη μες στο φως των άστρων, δεν με άφησε. Κοίταξα τον ουρανό, έψαξα να δω τη θάλασσα, κοίταξα μέσα μου. Λάθος μου το ότι προσπάθησα να συρθω, και συρθηκα, για ένα βήμα στη διαδρομή. Το κατάλαβα. Σταμάτησα, μα κι άλλες μικρότερες πληγές που απαιτούσαν επούλωση είχαν εμφανιστεί. Κάποιοι διαβάτες με είδαν, άπλωσαν το χέρι χωρίς να περιμένουν κάποιο αντάλλαγμα, με αγκάλιασαν. Σε μια σπηλιά, της διαδρομής, βρέθηκα, γεμάτη θησαυρούς και γνώση, σταλακτίτες και ιερογλυφικά. Δεν έμειναν για πολύ μαζί μου. Δεν χρειαζόταν. Πάντα θα τους ευχαριστώ. Κι ας μην ήμουν πάντα ότι ευχάριστο. Έμεινα εκεί, μέχρι να μπορώ το βήμα σαν βήμα να μετράω. Κι ύστερα ξεκίνησα ξανά. Εύκολη, ευθεία, όχι θα πω ψέματα αν πω ότι είναι ... προσπαθώ να τη βαδίζω προσεκτικά, με τις λιγότερες πληγές, με προσοχή, κι όπου χρειάζομαι σταματαώ, κι όπου χρειαζομαι γυρίζω πίσω, όπου τυχαίνει μοιράζομαι, όπου μπορώ αγκαλιάζω ... όπου νοιάζομαι υπάρχω ... στην ίδια διαδρομή

Μπέλα

___

ζήσαμε με εκπτώσεις, δίκιο έχεις, κι εγώ κι εσύ, δεν το είδαμε νωρίτερα συνέβει, για να μπορέσουμε να ζήσουμε μαζί, για ότι νιώθαμε, τι μάθαμε;!
Θα κρατήσω τα όμορφα, είτε αυτό που νιώθαμε πέθανε είτε αυτό όχι. έχεις δίκιο, καιρός ο καθένας μας να ξεκινήσει να ετοιμάζεται για τη δική του πορεία, κι αυτή τη φορά να γίνει, για να μπορέσουμε ξανά.
Να γίνει! Να προχωρήσουμε ...
ο καθένας στη διαδρομή του.
Μην αλλάξεις γνώμη, στο χέρι σου είναι το ξέρεις...
βιώνεις σκαμπανεβάσματα, κι εγώ τα δικά μου, με το δικό μου τρόπο, για τα δικά μου θέματα, ψάχνεις να βρεις τι φταίει, μπορεί να φταίω κι εγώ.
Κάποια στιγμή θα το καταλάβεις, πιστεύω σε εσένα, θα βρεις τι φταίει.
Δεν μπόρεσα να σε βοηθήσω σε αυτό, ούτε να με αλλάξεις.
σε ευχαριστώ για όσα μου στάθηκες.
παραμένω ως έχει.
δεν θα πω αντίο.
τα χρόνια που περάσαμε μαζί δεν είναι για αντίο, ανεξάρτητα από το αν δεν βρεθούμε ξανά ποτέ...
εδώ θα είμαι.
και για ότι με λόγια δεν θα πω.
Ο κύκλος ας κλείσει, μάλλον ήρθε η ώρα του.
Πάμε παρακάτω, πονάει λίγο, θα περάσει.

Βαίνης

___

.δυο σφινάκια από το δυνατό, και γρήγορα. Μου είπε "η ζωή, μου κάνει, μόνο σαν σάλτο μορτάλε επίδοξου ακροβάτη". Ρώτησα απλά αν φτάσαμε;! δεν μπορούσα να καταλάβω. Όλο φεύγαμε για κάπου, φτάναμε κάπου και ύστερα πάλι φεύγαμε, όλο φεύγαμε, χωρίς να μου ξεκαθαρίζει αν φτάσαμε, εκεί που πηγαίναμε, κι ύστερα για αλλού ξεκινούσαμε, ή αν απλά φεύγαμε γιατί δεν φτάσαμε, ακόμη, εκεί που πηγέναμε. "που πηγαίνουμε;". έχω μπερδευτεί. Είναι άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Αλλιώς ζεις το ένα κι αλλιώς το άλλο, αλλιώς νιώθεις όταν ξέρεις ότι έφτασες και γι' αλλού ξεκινάς, αλλιώς όταν δεν έφτασες κι απλός περνάς, κι αλλιώς όταν δεν ξέρεις. Ίσως να μην χρειάζεταν να ξέρω, ίσως έπρεπε να καταλάβω, μετρώντας το χρόνο που αφιερώναμε σε κάθε στάση, σε κάθε πέρασμα, ήθελα όμως να μου πει, αν αυτή τη φορά φτάσαμε, κι αντ' αυτού μόνο ότι "η ζωή, μου κάνει, μόνο σαν σάλτο μορτάλε επίδοξου ακροβάτη" μου είπε, κι ύστερα συνέχισε να κινείται στη διαδρομή που χάρασσε . δεν ξέρω αν ξέρει που πηγαίνουμε, ούτε αν φτάσαμε κάποια στιγμή. εγώ κάπου να πάμε, πότε δεν σκέφτηκα. ήθελα όμως να πάμε κάπου. δεν μπορώ να μείνω, φεύγουμε πάλι, είμαστε μαζί κι ας μην καταλαβαίνω συνήθως, αλλιώς, δεν θα βρισκόμουν, εδώ , μην ρωτήσεις αν θα τα ξανά πούμε, μόνο εγώ μίλησα. θα δείξει ...

Νατ

___

στη βουή τούτου του χρόνου, στα όρια της νιωτης μου, η σιωπή σου, ελκυστικό γεμάτο άγγιγμα θυμίζει. Μπορώ να στέκω και να την ακούω. Μπορώ να περπατώ στις ακτές της. Έκοψα κλαράκια από το δέντρο της μνήμης κι έφτιαξα μια σανίδα, για να μπορώ να επιπλέω στα βάθη της θάλασσα των λέξεων της. Δεν έχω μάθει να κολυμπώ, ίσως φταίει που δεν την εμπιστεύομαι. Δεν φταίει αυτή, εγώ ... που φοβάμαι να την εμπιστευτώ, δεν έχω μάθει να την εμπιστεύομαι, κι όταν κάτι δεν το μαθαίνεις νωρίς, αργότερα θυμάσαι πως έχεις κάτι άλλο να μάθεις. και κάτι άλλο, και κάτι τίποτα ...κι ύστερα δεν σε νοιάζει, γιατί συνήθισες να σου αρκεί. ή όχι, απλά λες δεν ήρθε η ώρα ακόμη, η κατάλληλη.
Είν' και το δένδρο, με τα τόσα κλαράκια, έτσι άφησε με να περάσω το χρόνο, στο καφέ τους μαζί σου, ...

Εθελήα

___

 Έρχεται η στιγμή, που τελικά κρίνεται κατάλληλη για να κλείσει ένας κύκλος. Θα κλείσει, κάποια πράγματα θα αλλάξουν κι άλλα θα επανέλθουν. Ας είναι όλα τα όμορφα με χαρά και και κατανόηση ... Κάποιες φορές βλέπεις από καιρό το ότι η ολοκλήρωση του κύκλου πλησιάζει, το ότι κάτι τελειώνει, το ότι δεν έχει να σου δώσει και να του δώσεις άλλα, πως κάτι πλέον δεν εφάπτεται, συγκλίνει μόνο στο τέλος του ... αλλά συνεχίζεις όταν επικοινωνείς για αυτό να το κάνεις σαν να μη βλέπεις το τέλος του, μόνο κάποιες στιγμές ίσως ελάχιστες μιλάς για την ολοκλήρωση του κύκλου.
Ας είναι... ας έλθει. Η ζωή είναι γεμάτη ευκαιρίες και δυνατότητες ... Κι οι άνθρωποι εμφανίζουν κάποιες φορές διαφορετικές πτυχές κι αυτές τους χωρίζουν, αν υπήρξε ποτέ κάποια αληθινή πτυχή τους να τους ενώσει. Συμβαίνει, είναι φυσικό ...
Το άγνωστο, μπορεί, να είναι πιο ελκυστικό ή συναρπαστικό, κι ο χρόνος για την εξερεύνηση του, μπορεί, να ναι λίγος για μια ζωή. Ας είναι! Υπάρχουν τόσα στο κόσμο, κοίτα, απλά δες... δες από τα βάθη των επιθυμιών σου
...

Πορφυρός

___

... και τώρα, που βαδίζεις σε ένα δρόμο, παράταιρο, γλυκιά οπτασία, σκιά ενός ονείρου γεμάτο φθορά, γεμάτο ανιαρή πραγματικότητα, γεμάτο ορθολογική κρίση, πες μου, είναι το παράταιρο φυσική προδιαγραφή;! μπορεί ένας φοίνιξ να σταθεί στον αιώνα;! Κοιτάζω, τις στάχτες λέξεων καμένων, μες σε δοχείο κυρτό, στον τόπο του θέλω, στο τόπο του εγώ, στο τόπο του είναι, σαν να περιμένω, την επόμενη αυτοκαταστροφή τους. Γλυκιά περγαμηνή, χιλιάδες στιγμές η ιστορία σου, να μπορούσα λίγο να σε χω για μια στιγμή, κι ύστερα όχι, γιατί δεν θέλω να χω, είναι ελευθερία η μη κτίση, είναι ελευθερία να μην σε περπατούν στον αιώνα. Να περπατάς μαζί ή χωριστά. Είναι ελευθερία το βάδισμα σου ζωηρή σταγόνα. Αν εκτεθείς σε μια διάταξη και μάθεις... πες μου... Μπορώ να περιμένω.

Μαρλένε

___

Καμιά φορά, προσπαθώ να ακούσω τη φωνή μου
νομίζω έχω ξεχάσει τη φωνή μου
βουβές λέξεις που κάτι σημαίνουν, βγαίνουν από τα χείλη μου
μένω εδώ
εδώ που βρέθηκα
την τελευταία φορά που τη πληγή μου άγγιξα
Κάποτε προσπάθησα να τη καλύψω με μια αχνή λευκή σκιά
δεν κατάφερα, ωστόσο, να ξεφύγω
συχνά νιώθω,
πως δεν θα έπρεπε να θέλω να ξεφύγω
Κάποτε ένιωθα πως ήθελα, η σιωπή να ανοίξει για να ακουστεί η κραυγή της
μα δεν με νοιάζει πια

Αγκάλιασα, πάλι, τα πόδια μου χθες
θέλησα λίγο να θυμηθώ, να νιώσω ξανά πώς είναι να είσαι μωρό
πώς είναι να είσαι
ένα έμβρυο που προσπαθεί να πνιγεί από τον ομφάλιο λώρο στην κοιλιά της γης

Έψαχνα τα κλειδιά του κλουβιού, μήπως καταφέρω να ξεφύγω, πριν κάνα μήνα
δεν τα θέλω  πια
πρέπει να νιώθω καλά εδώ
δεν θυμάμαι πολλά
το φως εδώ είχε πάντα σκούρο χρώμα
είχε πάντα σκοτάδι

εδώ, καθώς, βρέθηκα …

4/6/2020, Αθήνα

Φέδον

___

σε έζησα κάποτε ... αυτό ήταν "χθές"
"σήμερα" δεν σε ζω ...
αν θα σε ζήσω "αύριο". αυτό είναι άλλο θέμα
αν θα με ζήσεις "αύριο". αυτό είναι άλλο θέμα
αν μαζί βρεθούμε "αύριο". αυτό είναι άλλο θέμα
"σήμερα" έχει σημασία το "σήμερα" όπως κι αν είναι


"σήμερα" είμαι αλλού
"σήμερα" βρίσκομαι στο σαλόνι
"σήμερα", γιατί εγώ επέλεξα να βρεθώ εδώ
"σήμερα"
...

Ντιαρντά

___

κρατά λίγο μια στιγμή τον ύπνο μου
αυτή η μπόρα ξύπνησε μιαν αίσθηση
από χρόνια καλά καλλωπισμένη
είν' αλήθεια η φωτιά πιο δυνατή;!
ή μαζί νικούν;! τα στοιχεία της φύσης
τον οίκο του ανήκειν
μες σ' έναν φαύλο κύκλο, στο Ρο της ιστορίας
οι ρίζες που καλά σε τόπο κρατούν
τόπο αναγεννούν,
εικασίας κράξιμο
"μη! θα αφανιστεί η ισχύς του ισχυρού"
η αγριότητα που μίσησε μέχρι και η φύση
γέννημα θρέμμα μιας εικασίας
κάποτε, που τον έλεγχο μπορούσε να ασκήσει, δίχως να κοίτα την αντανάκλαση των χαρακτηριστικών της στο νερό μιας αύρας ...μιας εικασίας που ποτέ δεν ανήκε σε κάποιο πλάσμα που μπορούσε τη θάλασσα ή τη στεριά σα σύνολο να καταλάβει, μιας εικασίας που δεν θα σε άφηνε να ανασαίνεις βάση των επιλογών
...

Άρα

___

ίδια η νύχτα για όλους,
ο ουρανός διαφέρει

άλλοι έναστρο ουρανό, θα δουν
άλλοι θόρυβο
άλλους τους κρύψανε τα άστρα
άλλοι όπου πατούν σκοντάφτουν
άλλοι δρόμο θαρρούν βρήκαν

μα στ' αλήθεια εκατομμύρια έτη
κινείται ακίνητη

να σε κρύψει η νύχτα καλά μπορεί
μην σκονταψεις πρόσεξε μονάχα
κι έχε μέσα σου το φως,
κάπου να σε πάει, θα ξέρει

Νταβιστάρ

___

με αυτό θα ζήσω
είπες
κι ύστερα ξέχασες
ξεχάστηκε κι αυτό
κι όταν μια μέρα
εμφανίστηκε ξανά
δε βίωνες το ίδιο
δε σε έπειθε
για αλήθεια
έπειθες εσύ εκείνο
θυμίζοντας του ότι αποκύημα είναι
συνάψεων
εμφανίστηκε
σε χρόνο κενό
του δάνεισες την φωνή σου
τα δάχτυλα σου
την ικανότητα γραφής και ανάγνωσης
το άφησες να σου μιλήσεις
να σου γράψει
να εμπλακεί με τις σκέψεις σου
για σένα
για να μάθεις όσα περισσότερα μπορείς από αυτό
αν η αθωότητα θύμιζε συνένοχη... είπε
θύμιζε ...
αθωότητα. ενοχή
για λίγο στις σκέψεις σου
για λίγο στις τάσεις σου
κι ύστερα έπαψε ...
τη φορά αυτή
δεν τις καταπίεσες,
ούτε εκείνες εσένα .
είχαν καιρό να έλθουν
τις έμαθες
κι αυτές έμαθαν να φεύγουν

στη σιωπή
στον ήχο μιας συνάρτησης διαστάσεων

Καν

___

... επιλέγεις να ζήσεις ότι δεν έχεις ζήσει, κι όχι κατ' επανάληψη το όμορφο, τη τελειότητα, το γόνιμο. κι ας ρέει, καμιά φορά, ρυάκι απ' τα μάτια. ξέρεις, είπες, "κάτω απ' τον καταρράκτη λούζεται η σαγήνη, σα γήινη σοφία". Μείνε, μια διαφορετική στιγμή, χτύπησε το κουδούνι. Θέλει να σε δεί. Είναι κομμάτι της ίδιας, είπε. ...

Τάρες

___

δεν ...δεν … γίνεται
δεν μπορώ, δε γίνεται, φουσκώνω
ο όγκος μου, ίδιος κλουβί
μην με ταΐζεις, φτάνει
αρκετά μεγάλωσα
σταματά να τα καταπίνεις όλα
φώναξε!
να καταστραφείς, δεν θέλω
κράτα με, μέσα σου βαθιά
το κλουβί αν θα ανοίξεις ποτέ
δεν με νοιάζει!
μη με ταΐσεις ξανά, για το καλό σου. μη
πόσα μη, και δεν… έχω φάει
πόσα πως γίνεται;!
πόσα πρέπει
πόσες υποχωρήσεις
πόσα προβλήματα
πόσα ...
στο βωμό της απάθειας, θυσίες όλα
στο βωμό της γαλήνης
να σε κρατώ σταθερή προς τα έξω
μαζί να πονάμε μέσα
Ποτέ δεν με λυπήθηκες, ποτέ δεν σε λυπήθηκες…
Σαν είδωλο λατρείας σου, σφαχτάρια για μένα θυσίαζες ... αλήθεια, αυτό έκανες
αποφάγια ποτέ δεν μου πετούσες
καλά με θρέφεις
μα να με εκτονώσεις δεν μπορείς
με αφήνεις να μπορώ να σε σκοτώσεις
ξέρεις ότι μπορώ
ξέρεις καλά το τέρας μέσα μας
το γνωρίσαμε, μαζί μεγαλώνουμε
τις αλυσίδες του να λιώσει κατάφερε
από επιλογή μένει
ξέρεις τι να κάνεις πρέπει
[...]

Ιφ

___

σαντ ... μόλις συνειδητοποίησα. ότι μου πήραν από το τσεπακι της τσάντας (δεν κλείνει με φερμουάρ) τη καπνοθήκη με τον καπνό που χα αγοράσει για τούτες τις μέρες. Είμαι σίγουρη πως δεν μου έπεσε. Την είχα τοποθετήσει κάτω από το φορητό αυτοσχέδιο σταχτοδοχείο που χω φτιαξ κι αξιοποιώ. Αν είχε πέσει θα χαν πέσει παρεούλα. Συνεπώς ...αντιος ... καπνοθήκη. Κάπου στην Ομόνοια λογικά μοιραστήκαμε πρώην καπνοθήκη μου τις τελευταίες μας στιγμές.
Το νιώθω πως οι δρόμοι μας θα χώριζα μα βιαζόμουν για να προλάβω το μέτρο στο μαθημα στην ώρα μου να φτάσω. Αστρίτσι το καλοκαίρι όταν μου έπεσες σε βρήκα το επόμενο πρωί. Αυτή τη φορά θαρρώ δεν πρόκειται. Καλό ταξίδι ... Όντως εκείνη τη πρώτη φορά της απώλειας σου καπνοθήκη είχα "ψυχολογικά επηρεαστεί" ... Σήμερα, είμαι σε φάση "κρίμα, έγινε, πάει, γεια ούτως η άλλως ... χέστηκα. καιρός ήταν να αλλάξω καπνοθήκη. " Με τούτο σε αποχαιρετώ καπνοθήκη ...να ευτυχήσεις όπου κι αν βρεθείς. Αντίο ...
Νομίζω αυτό το φανάρι δεν θα ανάψει ποτέ πράσινο
Σύμπαν! Αν νομίζεις ότι θα μου πεις εσύ ποτέ να σταματήσω το κάπνισμα είσαι βαθιά νυχτωμένο . Έχω δύο μισά στο φορητό σταχτοδοχείο μου ...

Λίαν

___

λογική "αλλα λέω αλλα κάνω" . Πριν από λίγο. Εγώ. Ετοιμάζομαι να βγω από σχεδόν άδειο βαγόνι του μετρό. Στέκομαι στο άνοιγμα της πόρτας. Περιμένω τη πόρτα να ανοίξει. πλήθος κόσμου έχει μαζευτεί ακριβώς μπροστά από το άνοιγμα της πόρτας κι όχι στο πλάι, όπως είθισται. για να βγει πρώτα ο κόσμος που έφτασε στο προορισμό του. "μα τι λογική κι αυτή; Να θέλουν πρώτα να βγούνε όσοι 'φτάσαν στο προορισμό τους. ντροπή." Ανοίγουν οι πόρτες. Ένας κύριος κάθεται ακριβώς μπροστά μου. Ήθελε να μπει. Βρίσκω τρύπα για να βγω. στο πλάι. Καθώς εξ έρχομαι, συμβαίνει ο εξής διάλογος. μεταξύ αυτού και οικείου του προσώπου. "- ...άσε τους να βγούνε", "- είπα εγώ να μη βγούνε;". Όχι καλέ μου κύριε. Φυσικά και δεν είπατε να μη βγούμε, απλά σταθήκατε μπροστά στη πόρτα. Δεν μίλησα. Ποιο το νόημα εξάλλου;! Αφού εστί "κανονικότητα.κακανονικοτητα". Συνεχίζω τη διαδρομή μου. Διατηρώντας την ψυχική ηρεμία που χρόνια προσπαθώ να διατηρώ ... άλλοτε μέσα κι έξω. Άλλοτε μέσα μονάχα και πιο συχνότερα έξω. Μου αρέσει ο ουρανός σήμερα

Νέστορας

___

"όμορφη νύχτα",
είπε η Έλα
"σαν
κάποιο καλοκαίρι
θυμάμαι
χρωμάτισα το φθινόπωρο
γιατί φθινόπωρο ζούσα
λίγο πριν το χειμώνα
ζήτησα από τον ήλιο μια αγκαλιά
κι ύστερα κατέλαβα το φως μου
ορους και ουσίες είδα
διάβασα για κόσμους καινούριους
λέγαν πως μόνο αν τη στεριά
απ' τα μάτια σου χάσεις
θα βρεις τη στεριά τους
Από ακτή σε ακτή πέρα κοιτούσα
την ακτή προσπαθοντας
απ' τα μάτια μου να χάσω
την ύστερη στιγμή με συνέλαβαν
τα δεσμά μου
κι έδιωξα, μακριά έμεινα
είπα δεν θα σε λέω πια ακτή μου
Κι ακτές πολλές βρήκα, κι ας μη
με λόγια ακτή την είπα
πέρα κοιτούσα
θάλασσα μονάχα έβλεπα
Κάλιο να θαρρείς πως ακτή δεν έχεις,
και στην ακτή να ζεις,
παρά να λες πως τις ακτές σου έχεις
κι ακτές να είν' γκρεμοί.
...
ένα φεγγάρι έπαψα να θαρρώ πως έχω φίλους,
έπαψα να πιστεύω
έπαψα να κάνω,
να προσπαθώ
κάποιο επόμενο έζησα με ανθρώπους
κι ένιωσα
όσα άλλοτε με ορισμούς ζητούσα
το σώμα, με την καρδιά
Η ακτή, ακτή
πέλαγος πλασιμπο"

Έλα

___

ένας στρόβιλος απελπισμένων στιγμών
με παρασέρνει
εγώ μια σκέψη,
γίνομαι ένα με το λίγο πριν ή το μετά τους
έχω τη δύναμη
να σκεβρώσω σαν ύλη
να μεταβάλλω τη ροή τους,
από έλλειψη σε έλλειψη να μεταπηδώ
να βρίσκω λύσεις
να τρέπω σε φυγή
να αλλάζω

δεν φοβάμαι

ο στρόβιλος σβήνει,
ρέουν στιγμές
ταξιδεύουν

υπάρχω
μέσα σε όσα ήλθαν

Νόρμα

___

σπίτια άδεια... άνθρωποι άστεγοι. Η υπεροχή της ιδιοκτησίας. Το κτίσμα στεγάζει μόνο έχοντες από κούνια. Ας υμνήσουμε την ιδιοκτησία των λίγων σε βάρος των πολλών, εστί, για τη "δημοκρατία" του σήμερα, δικαιοσύνη. Ευχαρίστηση για τους προύχοντες και το υπηρετικό προσωπικό τους. Και σήμερα το γεύμα τους πλούσιο. Και σήμερα η συνείδησης τους καθαρή ... Και σήμερα κέρδισε ο άνθρωπος. Μα δεν το βλέπετε;! Το κτήνος μέσα του εννοώ.
Κάτι καλύτερο, δεν αναμένω. Αν δεν ωφελούσε το υπάρχον η φτώχεια, δεν θα υπήρχε. Κι αν ήθελαν να λύσουν ένα πρόβλημα, θα ξεκινούσαν από το αίτιο που το προκαλεί. Μα αν ήσαν τόσο έξυπνοι, δεν θα ήσαν αυτό που είναι.


Κρίμα για τον άνθρωπο, ο άνθρωπος αναμένει να του φορέσει χαλκά, κάθε μέρα, κρίνει την ελευθερία ασυδοσία.

Εφόσον το σύστημα θα παραμείνει σύστημα ... κι εφόσον οι κοινωνία, ο λαός, η μάζα, το σύνολο, η μπάζα δεν είναι ώριμη ακόμη για να αλλάξει ...οι νόμοι χρειάζεται να προσαρμοστούν στις κοινωνικές ανάγκες του σήμερα, έχοντας ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα.

Λυπάμαι


26/08/2019, Αθήνα